Systemy handlu kontraktowymi

Synowiec M. Z dotychczasowych rozważań wynika, że operator systemu przesyłowego ma priorytetową misję do spełnienia na rynku energii elektrycznej w aspekcie zachowania bezpieczeństwa energetycznego i rozwoju konkurencyjnych mechanizmów rynkowych Komisja może przyjąć środki umożliwiające wykorzystywanie przez operatorów w ramach systemu wspólnotowego dodatkowych rodzajów projektów oprócz tych, o których mowa w art. Punkt 1 otrzymuje brzmienie:. Warunki handlowe takiego kontraktu m. W związku z instalacjami, które są objęte systemem wspólnotowym dopiero począwszy od r.

W pierwszej fazie działania systemu EU ETS lata z powodzeniem wprowadzono wolny handel przydziałami emisji w UE, stworzono niezbędną infrastrukturę monitorowania, sprawozdawczości i kontroli, w tym rejestry, oraz zakończono z sukcesem dwa cykle wykonywania zobowiązań.

Efekty pierwszej fazy działania systemu EU ETS z punktu widzenia środowiska mogłyby być większe, jednak były one ograniczone z powodu przyznania nadmiernie dużych przydziałów emisji w niektórych państwach członkowskich i niektórych sektorach, głównie z powodu konieczności oparcia się na przewidywaniach i braku zweryfikowanych danych na temat wielkości emisji.

Po pojawieniu się tych danych nastąpiła szybka korekta rynkowych cen przydziałów, co w przekonywujący sposób dowodzi, że rynek emisji dwutlenku węgla działa. W większości krajowych planów rozdzielania NAP opracowywanych przez państwa członkowskie w ramach drugiej fazy powielono zasady i mechanizmy, które spowodowały problemy w pierwszym Obrot kont opcji handlu uprawnieniami do emisji.

Jednak dzięki dostępności zweryfikowanych danych na temat Systemy handlu kontraktowymi oraz zgromadzonym doświadczeniom Komisja miała dużo większe możliwości zadbania o to, by krajowe plany rozdzielania skutkowały realnym obniżeniem emisji. Mimo to doświadczenia zebrane w pierwszym okresie oraz oceny krajowych planów rozdzielania w drugim okresie pokazują wyraźnie, że ogólne funkcjonowanie systemu EU ETS można poprawić pod wieloma względami.

Na podstawie tych informacji i wykonując zobowiązanie zapisane w art. W marcu r.

Rola hurtowników polega na kupowaniu towarów od producentów i dalszej ich odsprzedaży detalistom, zakładom usługowym, gospodarstwom rolnym.

Rada Europejska zatwierdziła jako cel Unii Europejskiej trzydziestoprocentową redukcję emisji gazów cieplarnianych do r. Rada Europejska potwierdziła także, że w dłuższej perspektywie, tj. W konkluzjach z dnia 20 lutego r. Rada podkreśliła unijne zobowiązanie do przekształcenia Europy w gospodarkę o wysokiej efektywności energetycznej i niskich emisjach gazów cieplarnianych. Wszystkie te aspekty zostały przedyskutowane na forum grupy roboczej ds.

Systemy handlu kontraktowymi

Wyniki tych spotkań stanowiły istotny wkład w przegląd dyrektywy w sprawie handlu przydziałami emisji[7]. Treść proponowanych poprawek do dyrektywy w sprawie handlu przydziałami emisji odzwierciedla trzy ogólne cele: 1.

Formy organizacji sprzedaży

W wykazie tym należy także uwzględnić nowe sektory i nowe gazy, niewchodzące obecnie w zakres stosowania systemu EU ETS zob. Rozszerzenie zakresu systemu EU ETS polegające na włączeniu do niego nowych sektorów i innych gazów zwiększyłoby skuteczność systemu z punktu widzenia ochrony środowiska oraz stworzyło nowe i poszerzyło istniejące możliwości ograniczania emisji, zwiększając tym samym potencjał redukcji emisji i potencjalnie zmniejszając związane z tym koszty.

Inwestowanie opcji binarnych. jest również podkreślenie potrzeby przypisania emisjom gazów cieplarnianych wartości ekonomicznej. Należy to rozpatrywać w świetle nowych celów dotyczących obniżania emisji, ustanowionych przez Radę Europejską. Cele te zostaną osiągnięte jedynie wówczas, gdy dzięki niezbędnym sygnałom ekonomicznym wynikającym z Technologia opcji handlowych i niezakłóconej ceny emisji dwutlenku węgla, mającej zastosowanie do jak największej liczby sektorów przemysłowych, uruchomione zostaną przyszłościowe inwestycje zakładające niskie emisje dwutlenku węgla.

Z tych powodów system EU ETS powinien obejmować emisje CO2 pochodzące z przemysłu petrochemicznego oraz z produkcji amoniaku i aluminium. To samo dotyczy emisji N2O pochodzących Systemy handlu kontraktowymi produkcji kwasu azotowego, adypinowego i glioksylowego oraz emisji perfluorowęglowodorów PFC z sektora aluminium — wszystkie te emisje można mierzyć i kontrolować z wystarczającą dokładnością.

Taka możliwość istnieje w przypadku transportu morskiego, którego nie uwzględniono w niniejszym wniosku, ale który może zostać włączony na późniejszym etapie po przeprowadzeniu pełnej odnośnej oceny skutków.

Natomiast nie ma tej możliwości w przypadku emisji pochodzących z rolnictwa i leśnictwa, chociaż w systemie EU ETS spalanie biomasy jest uznawane za neutralne pod względem emisji. Parlament Europejski i Rada zatwierdziły przeznaczanie przychodów z licytacji przydziałów Systemy handlu kontraktowymi w ramach systemu EU ETS na cele obniżania emisji, w szczególności poprzez zapobieganie wylesianiu.

Z tego powodu wkład małych instalacji w redukcję emisji jest mniej efektywny pod względem kosztów niż mógłby być.

Wynika to z konieczności stosowania w tym rozdziale terminologii zgodnej z używaną w literaturze krajowej i zagranicznej oraz dokumentach rządowych dotyczących rynku energii elektrycznej w Polsce. Ma to również na celu ujednolicenie nazewnictwa powszechnie stosowanego w praktyce.

Stosowany Systemy handlu kontraktowymi próg 20 MW nominalnej mocy cieplnej instalacji spalania zostanie utrzymany, jednak powinien on zostać uzupełniony progiem emisji wynoszącym 10 ton CO2 rocznie z wyłączeniem emisji pochodzących z biomasy pod warunkiem nieprzekroczenia progu 25 MW nominalnej mocy cieplnej. Oznacza to, że instalacje spalania o nominalnej mocy cieplnej większej niż 20 MW ale mniejszej niż 25 MW, których roczne emisje nie przekroczyły 10 ton dwutlenku węgla w żadnym z trzech lat poprzedzających rok stosowania, mogą zostać wyłączone z systemu EU ETS pod warunkiem, że: 1.

Próg 10 ton dwutlenku węgla zapewnia względnie najwyższe oszczędności kosztów administracyjnych przypadające na każdą tonę potencjalnie wyłączoną z systemu. Umożliwiłby on zmniejszenie kosztów administracyjnych w ramach systemu EU ETS o kwotę rzędu 4,2 EUR za każdą wyłączoną tonę, przy nieznanej wysokości kosztów administracyjnych związanych ze stosowaniem równoważnych środków.

Z wyłączenia mogłoby skorzystać ok. Zmiana reguł dotyczących agregacji zgodnie z drugim dokumentem Komisji zawierającym wytyczne, skutkująca wyłączeniem z zakresu przepisów dotyczących agregacji instalacji o nominalnej mocy Systemy handlu kontraktowymi niższej niż 3 MW, może według wstępnych szacunków doprowadzić do wyłączenia kolejnych bardzo małych instalacji objętych obecnie systemem.

Wprawdzie art. Aby zapewnić niezbędne zachęty Wezel JS System Trading geologicznego Systemy handlu kontraktowymi emisji nie należy wprowadzać konieczności zwracania przydziałów na emisje, które są składowane. Jednocześnie jednak nie należy wydawać nieodpłatnych przydziałów na emisje gazów cieplarnianych, które są wychwytywane, transportowanie i składowane.

Ilość emisji gazów cieplarnianych pochodzących z transportu drogowego i morskiego stale wzrasta, jednak przed podjęciem przez Komisję decyzji w sprawie tego, czy handel uprawnieniami do emisji jest najlepszym sposobem rozwiązania tego problemu, konieczne jest przeprowadzenie bardziej szczegółowej analizy obejmującej kompleksową analizę kosztów i korzyści.

52008PC0016

Z tego powodu emisje z transportu drogowego i morskiego nie wchodzą w zakres niniejszego wniosku. Monitorowanie, sprawozdawczość i kontrola Ulepszenie Systemy handlu kontraktowymi dotyczących monitorowania i sprawozdawczości… Dotychczasowe doświadczenia dotyczące monitorowania i sprawozdawczości pokazują, że praktyki poszczególnych państw członkowskich w tym zakresie w pewnym stopniu różnią się od siebie.

W celu poprawy ogólnej skuteczności systemu monitorowania i sprawozdawczości w całej UE należy zastąpić obecne wytyczne rozporządzeniem przyjętym w procedurze komitologii.

Skutkiem tego są rozbieżności w praktykach kontrolnych poszczególnych państw członkowskich, przez co praktyki te nie zapewniają równych warunków działania niezbędnych dla zachowania ogólnej wiarygodności kontroli. W celu zagwarantowania określonego poziomu jakości procesu kontroli należałoby określić wspólne wymogi dotyczące kontroli w rozporządzeniu przyjętym w procedurze komitologii, przy czym jednocześnie należy przewidzieć możliwość wprowadzania dalszych ulepszeń w drodze poprawek do załączników IV i V do dyrektywy.

Rozporządzenie powinno również umożliwiać ogólnowspólnotową akredytację kontrolerów z korzyścią dla rynku wewnętrznego. Dzięki takiemu zapisowi obecny przepis zachowałby odstraszający skutek bez konieczności częstego dokonywania jego przeglądu.

Jego skuteczność z punktu widzenia ochrony środowiska i wiarygodność, a co za tym idzie, ogólna reputacja i poziom jego akceptacji, zależą w dużej mierze od sprawności, niezawodności Maksymalne mozliwosci handlowe wiarygodności systemu monitorowania, sprawozdawczości i kontroli, który powinien zapewniać wystarczającą dokładność danych na temat emisji z każdej instalacji objętej systemem.

Z tego powodu Komisja uważa, że potencjalny wzrost kosztów administracyjnych w krótkim okresie, wynikający z przyjęcia rozporządzenia, jest uzasadniony, ponieważ koszty administracyjne w dłuższej perspektywie będą znacznie niższe. Oprócz tego rozwiązanie to zwiększyłoby poziom pewności, przejrzystości i wiarygodności informacji na temat faktycznych wielkości emisji, zwiększając tym samy zaufanie rynku do systemu.

Oczekuje się, że w dłuższej perspektywie, kiedy narzędzia elektroniczne zaczną odgrywać większą rolę, korzyści te w znacznej mierze zrównoważą wszelki krótkoterminowy wzrost kosztów administracyjnych i w rzeczywistości spowodują obniżenie ogólnych kosztów ponoszonych z tytułu monitorowania, sprawozdawczości i kontroli przez operatorów i władze krajowe. Podmioty we Wspólnocie muszą Systemy handlu kontraktowymi możliwość przekazywania przydziałów bez żadnych ograniczeń.

Z tego powodu, a także z uwagi na ryzyko techniczne, polityczne i administracyjne związane z funkcjonowaniem obecnego systemu rejestrów oraz brak pewności co do opracowania w przyszłości systemu rejestrów ONZ, od dnia 1 stycznia r.

Jest to konieczne nie tylko z uwagi na potrzebę uproszczenia systemu, ale także jako rozwiązanie umożliwiające powiązanie systemu EU ETS z innymi systemami handlu emisjami w krajach trzecich i innych jednostkach administracyjnych. Poza tym jest mało prawdopodobne, by taki system doprowadził do ograniczenia kosztu redukcji emisji to najniższego możliwego poziomu.

Dlatego z myślą o realizacji wyznaczonych celów w dyrektywie należy określić ogólnounijny pułap. Zapewni on długoterminową perspektywę i zwiększy poziom przewidywalności, co jest niezbędne dla długoterminowych inwestycji w skuteczne obniżanie emisji. Cel ten można najlepiej osiągnąć przy ośmioletnim okresie handlu trwającym do r.

W pierwszej fazie działania systemu EU ETS lata z powodzeniem wprowadzono wolny handel przydziałami emisji w UE, stworzono niezbędną infrastrukturę monitorowania, sprawozdawczości i kontroli, w tym rejestry, oraz zakończono z sukcesem dwa cykle wykonywania zobowiązań. Efekty pierwszej fazy działania systemu EU ETS z punktu widzenia środowiska mogłyby być większe, jednak były one ograniczone z powodu przyznania nadmiernie dużych przydziałów emisji w niektórych państwach członkowskich i niektórych sektorach, głównie z powodu konieczności oparcia się na przewidywaniach i braku zweryfikowanych danych na temat wielkości emisji.

Ścieżkę tę wyliczono przyjmując za punkt wyjścia wartość — w połowie okresu — średniej łącznej liczby przydziałów wydawanych rocznie przez państwa członkowskie na podstawie decyzji Komisji w sprawie krajowych planów rozdzielania przyjmowanych przez państwa członkowskie w latach Z tych powodów licytacje powinny być podstawowym sposobem dzielenia przydziałów emisji.

Wysiłek podejmowany przez europejską gospodarkę w celu zrealizowania celów redukcji emisji gazów cieplarnianych na r.

W związku z tym w sektorach elektroenergetycznym oraz wychwytywania i składowania dwutlenku węgla sprzedaż przydziałów wyłącznie w drodze licytacji powinna stać się regułą poczynając od r. Jednocześnie aby stworzyć zachęty do bardziej wydajnego produkowania energii elektrycznej, jej producentom można by przyznawać nieodpłatnie przydziały z tytułu ciepła dostarczonego do sieci ciepłowniczych i obiektów przemysłowych.

Mogłoby to osłabić korzyści oraz integralny wpływ na środowisko płynące z działań Wspólnoty. Europejski przemysł powinien otrzymać jasne zobowiązanie ze strony Wspólnoty, że podejmie ona niezbędne działania.

Najpóźniej do czerwca r. Komisja Systemy handlu kontraktowymi przeglądu sytuacji, przeprowadzi konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi partnerami społecznymi oraz, uwzględniając wynik międzynarodowych negocjacji, przedłoży sprawozdanie, któremu towarzyszyć będą właściwe wnioski.

W tym kontekście do 30 czerwca r. Przeprowadzana przez Komisję analiza opierać się będzie na ocenie niemożliwości wliczenia niezbędnych kosztów przydziałów emisji w cenę produktu bez znacznej utraty udziałów w rynku na rzecz instalacji znajdujących się poza Unią, które nie podejmują porównywalnych działań w celu ograniczenia emisji.

System ten mógłby nakładać na importerów wymogi nie mniej korzystne niż wymogi mające zastosowanie do instalacji w Unii Europejskiej, np.

Wszelkie podejmowane działania będą musiały pozostawać w zgodności z zasadami UNFCCC, w szczególności z zasadą wspólnej, choć zróżnicowanej, odpowiedzialności poszczególnych krajów odpowiadającej ich możliwościom, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji najmniej rozwiniętych krajów. Będą one także musiały być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, w tym z porozumieniem WTO. Ogółem szacuje Systemy handlu kontraktowymi, że w r.

Dyrektywa określa udziały w łącznej liczbie przydziałów emisji, które państwa członkowskie będą sprzedawać w drodze licytacji. W największym stopniu powinny z tego skorzystać państwa o niskim dochodzie per capita i dobrych perspektywach wzrostu. Sprzedaż przydziałów w drodze licytacji nie powinna powodować zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym ani zakłóceń na rynku przydziałów emisji.

Z tego powodu w dyrektywie zawarto podstawę prawną dla rozporządzenia w sprawie planowania i przeprowadzania licytacji. Licytacje przyniosą znaczne przychody. Zgodnie z zasadą ostrożności zapisaną w art. W grudniu r. Komisja przedstawiła wniosek legislacyjny dotyczący ograniczenia wpływu lotnictwa na klimat poprzez objęcie emisji dwutlenku węgla pochodzących z lotnictwa wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

Komisja w ocenie skutków stwierdziła jasno, iż oczekuje się, że sektor lotnictwa będzie miał możliwość przenoszenia kosztów uczestnictwa w systemie na klientów w znacznym lub całkowitym stopniu, ale nie zajęła stanowiska w sprawie odpowiedniego procentowego udziału uprawnień do emisji, które powinny być sprzedawane w drodze licytacji po r.

Przegląd został obecnie zakończony.

Systemy handlu kontraktowymi

Lotnictwo powinno być traktowane tak samo jak inne branże, które przejściowo otrzymują bezpłatne przydziały, a nie jak producenci energii elektrycznej, co Systemy handlu kontraktowymi, że w r. Wspólnota i państwa członkowskie powinny kontynuować starania dotyczące zawarcia porozumienia w sprawie globalnych środków ograniczających emisje gazów cieplarnianych pochodzące z sektora lotnictwa.

W zasadach tych należy uwzględnić najbardziej energooszczędne technologie i technologie o najniższych emisjach gazów cieplarnianych, substytuty, alternatywne procesy produkcyjne, zastosowanie biomasy oraz wychwytywanie i składowanie gazów cieplarnianych. W zasadach tych należy unikać fałszywych zachęt skłaniających do zwiększania emisji. Zamknięte instalacje nie będą otrzymywać żadnych bezpłatnych przydziałów. Wniosek przewiduje stworzenie wspólnotowej rezerwy dla nowych operatorów.

Przydziały z tej rezerwy powinny być przyznawane zgodnie z Systemy handlu kontraktowymi mającymi zastosowanie do przyznawania przydziałów dla istniejących instalacji. Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z marca r.

Handel zagraniczny i rozliczenia międzynarodowe

Warunki takiego porozumienia będą miały wpływ na łączną liczbę przydziałów emisji dostępnych w systemie EU ETS w przypadku jego powiązania z innymi systemami handlu przydziałami emisji. Z tego powodu należy przewidzieć zapisy, które umożliwią niezbędne korekty w tych przypadkach, w których będzie to potrzebne i właściwe. Może to być zachętą do zawarcia międzynarodowego porozumienia przez państwa, a dla przedsiębiorstw sposobem na wypełnienie swoich zobowiązań w ekonomiczny sposób w krótkoterminowej perspektywie.

Zgodnie z warunkami drugiej fazy, do systemu mogą zostać wprowadzone kredyty odpowiadające ok. W porównaniu z emisjami z r.

Systemy handlu kontraktowymi

Gdyby operatorzy mieli w pełni wykorzystać kredyty, osiągnięto by niewielkie redukcje wewnątrz Wspólnoty, a w skrajnym przypadku emisje w Systemy handlu kontraktowymi EU ETS mogłyby nawet wzrosnąć, co utrudniłoby osiągnięcie ogólnych unijnych celów redukcji na r.

Z tego powodu kredyty CDM w maksymalnej wysokości odpowiadającej pozostałej części kredytów dopuszczonych w ramach drugiego okresu Systemy handlu kontraktowymi powinny zostać dopuszczone w trzecim okresie handlu. W związku z tym operatorzy powinni mieć pewność co do możliwości wykorzystania ich po r.

To samo powinno mieć zastosowanie do wysokiej jakości jednostek CER wydanych z tytułu redukcji emisji dokonywanych w r. Aby zapewnić równe warunki konkurencji we Wspólnocie należy zharmonizować korzystanie z Alternatywny broker systemu handlowego przez operatorów w ramach wspólnotowego Systemy handlu kontraktowymi handlu uprawnieniami do emisji.

W przypadku braku takiego porozumienia umożliwienie dalszego korzystania z kredytów CER podważyłoby zachętę do obniżania emisji i utrudniło osiągnięcie celów EU dotyczących zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych. Chociaż kredyty ERU nie będą mogły mieć zastosowania do redukcji emisji po r.