Podwojny kod systemu trakcyjnego

W uszynieniach grupowych stosuje się liny stalowo-aluminiowe AFL6 o przekroju znamionowym mm². Były one podczepione do lin nośnych. Do momentu ukończenia szybkiej trasy do tunelu pod kanałem La Manche w r.

Jest jednak również możliwa dwusystemowa elektryfikacja siecią górną. W Zurychu Sihltal-Uetliberg-Bahn niem. Obie koleje używają tych samych torów od stacji Zürich Selnau do stacji Zürich Giesshübel ok.

Przewody trakcyjne dwóch systemów biegną równolegle, Sihltalbahn ma zasilanie w osi toru, a oś przewodów trakcyjnych i pantografów kolei Uetlibergbahn została przesunięta mm na bok.

Na trasie znajdują się skrzyżowania sieci trakcyjnych obu systemów elektryfikacji. Pierwotna forma zasilania górnego na linii kolei sieci krajowej. Przeciąganie pociągów parowych lokomotywami elektrycznymi było częstą praktyką stosowaną przy lokalnych elektryfikacjach tuneli — tutaj tylko w jedną stronę: pod górę.

Budapeszt — wagon silnikowy kolei podziemnej Földalatti.

Sieć trakcyjna - rodzaje sieci w PKP i sposoby ich oznaczania

Nisko zawieszone przewody trakcyjne i specjalny typ odbieraków ślizgaczowych Tokio. Tramwaje elektryczne, wprowadzone w r. Zdjęcie z r. Militäreisenbahn — trójfazowa elektryfikacja próbna Zossen-Marienfelde, r.

Sieć trakcyjna - rodzaje sieci trakcyjnych

Niepraktyczne, pionowe ustawienie przewodów przy elektryfikacjach trójfazowych nie było gdzie indziej stosowane. Posługiwano się zresztą tylko dwoma przewodami jezdnymi.

Sieć zasilająca dla napięcia ~11 kV 25 Hz dwóch generacji: późniejsza — z jedną liną nośną oraz wcześniejsza wprowadzona w r. Warto zauważyć, że przewody jezdne stabilizowane są tylko wieszakami z liny nośnej zdjęcie z r. Chicago, Milwaukee, St. Paul and Pacific Railroad — wyjazd pociągu dalekobieżnego z Seattle zdjęcie z r.? Sheffield Victoria Anglia.

Historia zasilania górnego[ edytuj edytuj kod ] Zasilanie górne, mimo że pojawia się dość wcześnie, przyjmowało się na kolejach początkowo dość powoli. Główną przyczyną był brak efektywnego sposobu pobierania przez pojazd prądu z sieci górnej. Zasilanie dolne kolei typu tramwajowego było znacznie trudniejsze w budowie np.

Podwojny kod systemu trakcyjnego

Zasilanie ze sztywnych przewodników[ edytuj edytuj kod ] Zasilanie ze sztywnych przewodników wyprzedziło pojawienie się zasilania z wiotkich przewodów trakcyjnych. Jedną z wczesnych form zasilania górnego były rury metalowe, o średnicy ok. Jadący pojazd ciągnął poruszający się w rurach trzpień, do którego był podłączony wiotkim przewodem.

Zwykle stosowano zasilanie dwubiegunowe z dwóch równoległych rur.

Podwojny kod systemu trakcyjnego

Były one podczepione do lin nośnych. System opracowany został przez firmę Siemensa i zaprezentowany po raz pierwszy na Wystawie Elektrycznej w Paryżu w r.

Na kolei sieci krajowej sztywne przewodniki zastosowano po raz Mozliwosci handlowe akcji cenowej na średnicy śródmiejskiej Baltimore Belt Line ang. Jak wspomniano wyżej, sztywne przewodniki jako zasilanie górne Podwojny kod systemu trakcyjnego obecnie często stosowane zwłaszcza w tunelach.

Ich wykorzystanie jako podstawowego typu sieci zasilającej zależy często od preferencji poszczególnych kolei: metro barcelońskie TMB używa ich obecnie na wszystkich liniach, podczas gdy metro madryckie stosuje sieć trakcyjną z wiotkich przewodników.

Kalendarium — Paryż, Wystawa Elektryczna: eksperymentalny tramwaj Siemensa, zasilanie z rur metalowych — Lokalbahn Mödling—Hinterbrühl niem. Mimo że odbieraki tego typu zostały szybko wyparte przez nowsze i sprawniejsze konstrukcje, wzięła się od nich jedna z dwóch amerykańskich nazw tramwaju — trolley.

Zasilanie z przewodów trakcyjnych zostało znacznie uproszczone po wynalezieniu odbieraka rolkowego trolley pole, Frank J. Spraguezastosowany na linii tramwajowej Franklin Street Railway w Richmond, oraz odbieraka ślizgaczowego, np.

Trzecia szyna – Wikipedia, wolna encyklopedia

Odbierak ze ślizgaczem nie musiał kształtem przypominać liry, mógł być też prostokątny np. Technologie rolkową i ślizgaczową łączyła wspólna idea: kontakt odbieraka z przewodem jezdnym miał się realizować dzięki usprężynowaniu konstrukcji samego odbieraka.

Jak wspomniano wyżej, obie technologie wymagały jednak różnych typów sieci trakcyjnej. Wynalazek odbieraka pantografowego, dokonany na początku XX w.

Wybór najciekawszych artykułów ze starych pism branży kolejowej

Pierwotną formą przewodów trakcyjnych wyjąwszy niektóre wieloprzewodowe rozwiązania dla wózków odbierających prąd była sieć prosta. Użyto jej nawet na całkowicie odrębnej linii metra tramwaju podziemnego? Földalatti w Budapeszcie — z bliżej zresztą nieznanych powodów, bo wagony nie mogły korzystać z sieci na ulicznej trasie do zajezdni, ze względu na jej niskie zawieszenie. Także bez lin nośnych obywał się cały bodaj system kolejowy północnych Włoch zelektryfikowany napięciem trójfazowym od ok.

Sieć trakcyjna miała dwa, oczywiście oddalone, przewody jezdne, które dodatkowo zdwajano na bardziej obciążonych liniach. Zasilanie dwubiegunowe dwa przewody trakcyjnezanim pojawiło się na liniach trolejbusowych, bywało stosowane na niektórych sieciach tramwajowych, jeśli miasto nie dopuszczało użycia w tym celu szyn jezdnych, np.

Podwojny kod systemu trakcyjnego

W USA kolejki interurbans w większości używały sieci prostej. Wyjątkowo stosowano przewód trakcyjny z boku toru zdarzało się to także na sieciach niektórych tramwajów europejskich — było to możliwe, jeśli używano odbieraków rolkowych. Wczesne kolejki, nawet na trasach jednotorowych, miały sieć zawieszoną na poprzecznych linach umocowanych do słupów trakcyjnych ustawionych po obu stronach toru.

Spis treści

Słupy trakcyjne z wieszakami pojawiły się nieco później. Przewody trakcyjne dla napięcia zmiennego były w większości budowane z liną nośną Podwojny kod systemu trakcyjnego overhead.

Można podejrzewać, że tam tego typu sieci pojawiły się po raz pierwszy. Wraz ze wzrostem prędkości pociągów, jak też przy dużym zapotrzebowaniu na prąd które pojawiało się przy dużych prędkościach oraz przy ciężkim ruchu kolejowymsieć prosta stawała się niewystarczająca. Już wczesne elektryfikacje jednofazowym napięciem zmiennym kolei sieci krajowej w Szwajcarii i w Niemczech posługiwały się siecią z linami nośnymi.

Tak wyglądały m. Pierwszy etap jednofazowej elektryfikacji sieci kolei pruskich w Podwojny kod systemu trakcyjnego Środkowych i na Śląsku wprowadził sieć z liną nośną Kettenwerk według formuły lekkiej skompensowanej przedsiębiorstwo AEGlekkiej półskompensowanej z trójkątnymi wieszakami; firma BEW — Berliner Elektricitäts-Werke oraz złożonej półskompensowanej z drugą, pośrednią liną nośną; firma Siemens-Schuckert.

W kolejnych etapach elektryfikacji Deutsche Reichsbahn oparła się ostatecznie na modelu BEW — sieć lekka półskompensowana, jednak Podwojny kod systemu trakcyjnego udziałem prostych wieszaków z wyjątkiem środka rozpiętości przęsła. Wyjątkowym rozwiązaniem sieci z linami nośnymi były te, które miały przekrój odwróconego trójkąta — czyli z dwiema równoległymi linami nośnymi.

Być może na kolejach sieci krajowej najwcześniej, bo w r. Doświadczenie pokazało jednak, że sieć była zbyt sztywna, wskutek czego typu tego nie kontynuowano przy dalszych elektryfikacjach w Ameryce. Kando [1] ok.

Przewody trakcyjne – Wikipedia, wolna encyklopedia

George-de-Commiers — La Mure dep. Pölten — Mariazell Austria : zm. Sieć trakcyjna Tōkkaidō Shinkansen, zbudowanego w r.

Ze względu na wysokie obciążenia i naprężenie prawie wszystkie linie Shinkansenów korzystają ze złożonej sieci trakcyjnej. Nie montuje się jej jednak na torach bocznych. Francja: linia dużych prędkości Sud-Est, zbudowana w r. Sieć lekka, z zagęszczonymi wieszakami zdjęcie z r.

Zasilanie ~15 kV 16,7 Hz, sieć lekka. Alberto Cordara, Ricordo quel binario. Oltre un secolo di immagini ferrotramviarie del Piemonte, Calosci, Cortona, niem. Haut, Historia lokomotywy elektrycznej, wyd. George W. Hilton, John F. Japanese Railway Technology Today.

Prezentacja działania Ograniczników Niskonapięciowych typu TZD-1NR